Widzę siebie jako wielkiego tłustego szefa ogromnej korporacji, która swoją siedzibę będzie miała powiedzmy w Warszawie, w jednym z tych ogromnych wieżowców z milionem migających okien. W okół mnie roi się od dziennikarzy, w końcu jestem dyrektorem wielkiej korporacji. Nagle mówię:
-Jak byłem młoda chciałem zostać..grafikiem! Artystą!
I wybucham takim perlistym śmiechem, a jednocześnie tłustym i ociężałym. I razem ze mną obłudnie śmieją się ci dziennikarze, fałszywie uradowani marnym żartem, którym mógł ich uraczyć jedynie szef ogromnej korporacji.



nie dobrze mi.
( nicdobregosobieosobieniemyślęjuż )